Workshop

De NAAP is dit jaar begonnen met zogenaamde open studiedagen in workshopvorm. Dat betekent dat belangstellenden die geen lid zijn van de NAAP, vooral werkers in de geestelijke gezondheidszorg, kunnen deelnemen aan een studiedag waarbij de verbinding van het therapeutisch werk met het Jungiaanse gedachtegoed de leidraad vormt. Op de studiedag in 27 april 2013 te Driebergen stond het lichaam in de psychotherapie centraal.

11

Ciske Balhan (lid van de NAAP) opende de dag met de theorie van Pat Ogden, die de Sensomotorische psychotherapie heeft ontwikkeld ten behoeve van getraumatiseerde patienten. Deze therapievorm richt het focus op  de lichamelijke ervaring, en met name op de beweging die niet gemaakt/afgemaakt kon worden ten tijde van het trauma. Er wordt benadrukt om binnen de window of tolerance te werken om overspoeling te voorkomen. Dit kan door het lichaam te betrekken, door bij de lichamelijke ervaring te blijven en de emotie even te laten voor wat het is. Helend werken vraagt om integratie en balans tussen denken, voelen en lichamelijke ervaringen. De Jungiaanse visie op het lichaam (lichaam als ‘schaduw’ of als ‘zelf’ of als één van de experimenten in de zichtbaarheid van het zelf’) bracht Balhan tot leven m.b.v. enkele mythes die het verschil tussen een levensbedreigend trauma (gesymboliseerd door Niobe, hieronder links afgebeeld) en een ontwikkelingstrauma (gesymboliseerd door “alsof-Athene“, rechts) moesten verduidelijken.

Vervolgens nam Yvonne Rosman (lichaamsgericht psychotherapeut) het voortouw om de deelnemers te laten ervaren hoe moeilijk het kan zijn om de aandacht niet in het hoofd maar op de pure fysieke sensatie te richten. Men herkende de neiging om de lichamelijke sensatie acuut gepaard te laten gaan met gedachten en interpretaties. Het publiek werd onderworpen aan een experiment om het samenspel te ervaren tussen beeld, lijf, gevoelens en gedachten. Een lichaamsgerichte psychotherapie helpt een cliënt zich gewaar te zijn –awareness– van zijn gewoonte patronen van zijn bewegingen, houdingen, spieren, zintuigen, innerlijke fysieke sensaties, stem en gezichtsuitdrukking. Het werd opnieuw duidelijk dat een lichamelijke holding in de vroegste jeugd een basis vormt voor de hechting maar ook dat een verbinding met het lichaam in het hier en nu nog steeds een gevoel van veiligheid biedt.

Na de pauze verzorgde Punita  Miranda (Body-Soul Marion Woodman Foundation) een bijzondere workshop waarbij de lichamelijke beweging, het beeld en muziek werden gekoppeld. Na een warming-up ging men in 3-tallen uiteen om een oefening te ervaren. Hierbij werden de rollen verdeeld tussen de “mover, de mirror en de container”. De uitnodiging is aan de mover om een stuk van Chopin op zich te laten inwerken en zich open te stellen voor het beeld dat zich dan aandient. De mover brengt het lichamelijk ervaren beeld tot expressie middels beweging die de mirror spiegelt. De container draagt zorg voor de veilgheid van de spelers. Nadien worden de lichamelijke ervaringen verwoord. Opvallend hierbij bleek de rijkdom van de taal van het lichaam.

De deelnemers konden weer  een beetje wijzer en zonder hoofdpijn de studiedag verlaten. (Verslag: Sonja Sleegers)

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *